van harte een gelukzak

 Vanavond mijn tien laatste ”gelukzakken” symbolisch uitgedeeld bij mij in de buurt. In één, twee, drie waren ze weg. Mensen beginnen te stralen, wanneer ze je met die zakken zien afkomen. “Merci, manneke” zegt men dan soms. Eén man liep me achterna: “Er zit een scheur in die zak”. Gelukkig had ik er nog één. Een andere man wou meteen de zak met de scheur; die trok er zich niets van aan. Gelijk had hij, want hij was de laatste “gelukzak”.

lekker Mineral

Gisteren at ik voor de eerste keer in restaurant Mineral in Onderbergen. Het restaurant met de groene gevel is nochtans al een gevestigde waarde in Gent en ik ga regelmatig eten, toch was ik er nog niet geweest. ’t Was een goede keuze.

De sfeer in Onderbergen was zalig. Verschillende restaurants hadden een terrasje, in die vaak vergeten straat. De terrasjes zaten gisteren vol. Het was er heel gezellig. Iedereen was aan het glimlachen; had ik maar mijn fototoestel mee. Er was veel leven buiten. Het had niet zoiets zuiders; het was Gents. Ik ontdekte een nieuwe sfeer in onze stad.

In het restaurant was ook theatervrouw Pascal Platel. Ik ken haar alleen maar van tv. Ik wist niet dat ze zo groot is; haar Gents accent is ook in het echt heel leuk. Een mooie verschijning, met een positieve uitstraling. ‘t Ziet er een toffe uit. Uiteraard heb ik haar niet aangesproken, alhoewel ik daar wel zin in had. Moest ik het doen?